Każdy z was,

 

• Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje Westerplatte, jakiś wymiar zadań, które trzeba podjąć i wypełnić, jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć, jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić, nie można zdezerterować. Wreszcie, jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba utrzymać i obronić, tak jak to Westerplatte. Utrzymać i obronić, w sobie i wokół siebie, obronić dla siebie i dla innych.

Gdy otworzysz oczy w głębi fali...

 Kamienie po świeżym deszczu przejrzyste

- lśnią w stopach przechodniów nieznacznie uniesione.
Już blisko wieczór.
Iluż ludzi przenika w głąb drzwi otwieranych z łoskotem
- iluż topnieje od światła w głębi okien?
Już wieczór.
Ściana ludzka co czas jakiś otwiera się twarzą przechodnia
- potem okien przenoszą ją światła na inne miejsce opodal
- zwężona, rozszerzana co chwilę.
Jednaka.
Wzrok wyrywa się ledwo z jej mroku.
Łatwa.
A ja ci powiadam, że to tyłku twój wzrok dostrzega ludzi tak słabo,
kiedy płyną za falą neonu.
Właściwie odsłania ich to,
co najbardziej ukryte w nich i czego żaden nie wypala płomień.
A kiedy przymkniesz oczy,
przestrzeń znowu się staje pełniejsza wprost niepojętych treści
- oto ludzi rozsuwa się mrok,
kołysząc w sobie tę dobroć,
którą - milcząc - sycisz się z nich wszystkich,
którą - krzycząc - rozbijasz w proch.
Nie, nie - to nie jesteście wy tylko - a jeśli nawet wy,
tedy obecność wasza nie tylko trwa, lecz objawia -
Byle oczy otworzyć inaczej,
otworzyć inaczej niż zwykle
I nie zapomnieć widzenia, którym wówczas wzrok
się napawał.

Słowo niewiasty u studni, które wypowiedziała odchodząc

 Od tej chwili moja niewiedza zamknęła się za mną

jak drzwi,
którymi wszedłeś
- poznając to wszystko,
czego ja nie wiem.
I milcząc tylu ludzi przeprowadziłeś przeze mnie
I dróg dalekich
I ulic rosnące w ludziach zarzewie.

Szukajcie tej prawdy tam, gdzie ona rzeczywiście się znajduje! Jeśli trzeba, bądźcie zdecydowani iść pod prąd obiegowych poglądów i rozpropagowanych haseł! Nie lękajcie się Miłości, która stawia człowiekowi wymagania.

 

Wypłynąć na głębię znaczy odrzucić wszelkie negatywne propozycje i oddać wszystkie wasze twórcze zdolności i cały wasz entuzjazm w służbę Chrystusowi.

 

Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali. – Spotkanie z młodzieżą, Jasna Góra, 1983 r.

 

Miłość jest tym, co stanowi o doskonałości moralnej człowieka, jego podobieństwie do Boga

 

Późniejsze rozpamiętywanie spotkania

 Tak widzieć w sobie nie odważy się nikt z nas.

On poznawał inaczej. Prawie oczu nie podniósł.
Był wielkim zbiorowiskiem poznania
- jak studnia blaskiem wody wiejąca przez twarz.
Miał zwierciadło... jak studnia... świecące głęboko.
Nie potrzebował wychodzić z siebie,
ani oczu podnosić, by odgadnąć.
Widział mnie w sobie.
Posiadał mnie w sobie.
Przenikał we mnie bez trudu
i wstydem wytryskał we mnie
i myślą stłumioną od dawna.
Jakby dotykał rytmu w moich skroniach
i znużenie ogromne dźwigał we mnie nagle...
i pieczołowicie...
Słowa były proste.
Szły koło mnie jak owce wabione.
A wewnątrz... zrywały we mnie ptaki drzemiące w gniazdach.
Był cały w moim grzechu i w mej tajemnicy.
Powiedz, to musiało boleć - to musiało ciążyć
(fala myśli opada tak ciężko jak wieko z metalu)
- Milczysz - lecz dzisiaj już wiem, otwarta na zawsze Twym słowem -
że wtedy nie docierpiałam w Tobie właściwych rozmiarów.
Powiedz...
dziś Miłość chciałaby sobie przywrócić ten ból...
odebrać go Tobie i w siebie jak taśmę ostrą przewinąć...
Za późno,
dziś każdy ból,
który powraca od Ciebie,
po drodze odmienia się w miłość.
Jakiż skrót! Jaka dobroć poznania!
A przecież nawet nie podniosłeś oczu
- mówiłeś ze mną tylko tamtymi oczami,
które studni głęboki blask odtworzył.